jueves, 14 de mayo de 2009

Roman políticas de diversidad sexual en CGAC









La expo "en todas as partes", políticas da diversidade na arte contemporánea...muy atractiva, y muchos amigos en el vernisage...Román!







Román, Tarsila do Amaral en Caixagalicia








Juan Manuel Bonet ha comisariado en Caixa Galicia la exposición monográfica dedicada a Tarsila do Amaral. Pintora de crisol, sincrética de un país inmenso como Brasil. Cubista de salón e infatigable analista de las razones del hombre, avanzó desde el entorno esclavista a las ideas más revolucionarias y todo ello se plasmó en su obra monumental. En el vernisage charlas entrañables con Bonet (me contó que Pierre le Tan organiza subasta), Rosario Sarmiento (le hablé de los vestidos de couture de Berganza), Natalia Poncela (filosofamos sobre algún centro de arte a la deriva)...y charlé con muchos más amigos. Estaba también alguna que sé quien es, pero que no conozco! Román, l´art de vivre...








Román, un día en el campo


Mis amigos José y Vicente organizaron un día en su casa en el campo...lamprea, turrón y espárragos...Román

lunes, 11 de mayo de 2009

Roman, en Looc

Mi querido amigo Rubén me ha invitado a escribir en Looc. Adjunto el link del número de la revista donde aparece mi textito en las páginas 6-7
http://es.calameo.com/read/000047183e50e98c1cb92

sábado, 9 de mayo de 2009

Román, ECG un paisaje de salón


Un paisajismo de salón
En esta época de cultura del espectáculo que estamos viviendo, a pesar de las adversidades económicas y sociales, hay un evidente interés por el lujo. Los creadores, artistas o diseñadores y el público, observadores o compradores, se sienten atraídos por las grandes exposiciones retrospectivas, los desfiles de moda monumentales, los edificios cada vez más altos y todo cuanto pueda provocar admiración a primera vista.
Lo que mayor fascinación produce en el visitante con gusto por el lujo, es el espacio. Las perspectivas infinitas o las grandes salas en casas particulares o edificios públicos siempre seducen. Y si al tamaño se une la temporalidad, el interés se eleva exponencialmente.
Es por ello que desde siempre y especialmente en la época moderna, se ha disfrutado con las arquitecturas efímeras de gran tamaño y peculiaridades estéticas.
En el barroco se conocía bien este efectismo del tamaño combinado con el tiempo. Cuentan por ejemplo que en época de Luís XIV, la fascinación por los espejos llevaba a crear arquitecturas efímeras en jardines al anochecer y por medio de velas y reflejos, crear la ficción de luz diurna en plena noche.
En nuestros días, también se recurre a lo efímero y al volumen para crear espacios de arte. En estos días el paisaje efímero y de gran tamaño aparece curiosamente revisitado por el artista Santiago Sierra en la monográfica que le dedica el MARCO de Vigo. El célebre artista no crea un paisaje barroco, sino un paisaje de salón transmoderno, que ocupa la primera planta del museo en una sucesión de salas sin fin. El espacio adopta aires de ruina al estar habitado por piezas industriales de cemento ideadas para construir espigones marítimos. Es una bella escenografía postindustrial con excusa de problemática social, pues en la forma está el aire portuario de los materiales y una acción performativa con obreros. En el fondo está el ensayo sobre la problemática social que nos procura el artista y todo lo relativo a la localización de la pieza en una ciudad portuaria e industrial como Vigo.
Además y como es seña de identidad de Sierra, hay una placa que prohíbe la entrada a una clasificación entomológica de los seres humanos. Nadie, a la postre, puede entrar. Este gesto de censor y su relación con un lugar público como un museo, invita a la cita directa y llegar a la conclusión con el estilo de Magritte de que "esto no es un museo". Es un laboratorio de formas industriales y una escenografía que nos acerca a un espacio monumental y efímero. Un paisaje de salón enmarcado bajo el sortilegio de la época de la problemática social en una época de recesión .


Román Padín Otero


He publicado to-day en el correo gallego, este texto sobre la expo de Santiago Sierra en el MARCO de Vigo. Hago una liaison non dangereuse, entre el arte barroco de las arquitecturas efímeras monumentales y la instalación enorme e industrial de Sierra en esta expo. L´espace Cardin, n´est ce pas? Román

Román, Antonio Murado expo




Mi amigo Antonio Murado ha expuesto en Trinta Galería, sus paisajes infinitos de monumental naturaleza romántica y sus retratos de ojo sin párpado transreales. Recuerdo a Friedrich y a Richter...madame Butterfly, n´est ce pas? Cristina la belle! Román.




Román, moda mestre mateo






Mis amigos Ariadna y Marcos, presentaron sus proyectos de diplomatura en Mestre Mateo en Santiago. Muchos modelos de todos los estudiantes del curso en una expo, inspiración en los caramelos de Lacroix, en los circenses de Gaultier, en las túnicas de Vionnet y Grès...I like it when it´s too much! Román, suerte chicos!





viernes, 8 de mayo de 2009

Román, FARO paisaxes e naturezas mortas




Unha rosa cortada. A paisaxe e a natureza morta
Varias son as exposicións que na presente tempada nos invitan a recordar dúas das máis populares temáticas da arte. A paisaxe e a natureza morta, ocupan arestora diversas salas de arte, algunhas das devanditas exposicións pasean pola historia para mellor coñecer as orixes das tendencias estéticas, e outras das propostas expositivas abren unha fiestra cara ás novas visións da natureza viva ou morta. O que de certo acontece con tódalas mostras ás que se refiren estas liñas, é que os artistas citados abren camiños ignotos ó espectador. Os artistas retratistas da rosa no xardín ou da rosa no xerro, mostran visións únicas da paisaxe.
Este percorrido polas composicións da grande natureza, ábrese ó son da música de Domenico Scarlatti, nunha exposición que dedica a Academia de Bellas Artes de San Fernando ós artistas do século XVIII en Venecia. Baixo o título “Il settecento veneziano”, a mostra reúne cadros entre outros de Antonio Canaletto e Francesco Guardi. Estes grandes referentes do paisaxismo barroco tiñan entre outras, a peculiaridade de retratar con actitude naturalista variadas escenas das metrópoles da época, como Roma, Londres ou Venecia. O certo é que era un finxido verdadeiro, pois a meirande das veces, as paisaxes representadas estaban alteradas na orden dos edificios, nas perspectivas ou nas especies arbóreas e florais que nelas se representaban. Canaletto, ademais incluía escenas galantes no centro das súas composicións. Dando en realizar realmente retratos das costumes sociais, estudos da moda da época e dos hábitos dos elegantes habitantes das grandes capitais da época. A representación era pois dobre, e no mesmo lenzo o que aparentaba ser simplemente unha paisaxe era asemade un retrato de grupo en exteriores.
Non se trata dun capricho barroco esta duplicidade de xéneros, pois un dos precursores da pintura de paisaxe, o clasicista Nicolás Poussin, facía asemade a duplicidade representativa de grandes paisaxes con diminutas figuras, de cuxas accións derivaba por certo, o título descritivo do cadro. Tamén o clasicista Claude Le Lorrain, pintaba grandes paisaxes nos que a luz do solpor e as arquitecturas fantásticas tiñan presenza predominante, pero que escondían sempre as accións dun pequeno grupo de personaxes. Así por exemplo, un grande cadro cunha mariña e unha colección de oníricas arquitecturas que conta con persoeiros diminutos na primeira sección do lenzo, non era titulado paisaxe no solpor, se non o “Embarco da raíña de Saba”. Mesmo o pintor Joachim Patinir, recentemente descuberto para o gran público grazas a unha monumental exposición do Museo de El Prado, empregaba a dualidade narrativo paisaxística nas súas visionarias obras.
No xénero das naturezas mortas, unha mostra con fondos de El Prado, poderá verse en Galicia proximamente da man de Caixa Galicia. Os bodegóns do museo matritense están seleccionados nesta exposición para ter unha visión en panóptico da arte da natureza morta en España dende o século XVII ó XIX. Entre outros poderán verse cadros de Zurbarán, Luís Paret e Francisco de Goya. A fermosura de todas estas obras gravita baixo un leitmotiv que é o da orde e simboloxía case que monástica dos cadros. De todos é coñecida a ordenada horizontalidade das naturezas mortas de Zurbarán, a exuberancia optimista de Paret e a carnalidade rotunda das pezas venatorias retratadas por Goya.
Estes referentes do pasado son en ocasións inspiración para os artistas contemporáneos. En Galicia arestora poden verse as paisaxes dun grupo de artistas na compostelá galería Espacio48, entre os que atopamos a Roberto González Fernández, quen pinta unhas paisaxes na distancia con bodegóns ou naturezas mortas no primeiro plano. Outras paisaxes asinadas polo artista que forman parte da mostra, teñen un discurso de retrato sociolóxico de personaxe en espera de autor, pois neles aparecen retratos de individuos fronte a paisaxes horizontais en perspectiva. Na mostra hai asemade faros de Xurxo Martiño, paisaxes corporais de Álvaro de la Vega e Iván Prieto. E non por último menos notable, os ceos brumosos de Jesús María Cormán. Unha mostra de xénero paisaxístico con realismo na factura e evocación da natureza viva ou morta no discurso.
Paisaxes conceptuais
Un dos artistas de bodegóns e paisaxes cuxa obra pode verse en Galiza esta tempada é Lino Lago, quen expón es seus cadros e debuxos na Compostela galería C5colección. Este pintor realista e figurativo bebe da iconografía do gran Ingres. Reproduce con vocación de natureza morta a cara cerúlea da “Princesa de Broglie” ou as costas sensuais da “gran odalisca” e as intervén escribindo sobre elas frases que filosofan sobre a multiplicidade na arte contemporánea. Noutras ocasións son os bodegóns de Francisco de Zurbarán os que lle serven para facer graffiti sobre os xerros pulidos e ordenados.
Pinta tamén paisaxes postmodernas compostas por monecos de plástico de estética manga, e a cultura teenager sérvelle de escusa para outros cadros que son retratos de paisaxes con figuras. Nestas obras, mozos vestidos con camisetas aparecen violentamente axitados por explosións que toman a forma de manchas de cor.
Este artista de estilo ecléctico retrata naturezas mesturando a figuración coa arte conceptual.
O estilo conceptual serve a Santiago Sierra, na exposición monográfica que lle dedica o museo MARCO de Vigo, para facer unha monumental intervención “paisaxística” en tódalas salas do primeiro andar do museo. Agás o característico contido provocador do traballo deste creador, ten creado desta volta un suxerinte paisaxe industrial no seo da caixa branca do museo. Media centena de pezas de cemento de gran tonelaxe destinadas de habitual a servir de fábrica para facer espigóns mariños, aparecen nesta obra de arte, dispersados polo museo creando unha onírica ambientación dislocada e con aires de arte en execución. A obra crea unha escenografía da ruína na que reflexionar sobre certas cuestións sociais contemporáneas, como o desemprego ou as xornadas laborais. É, de certo, unha nova forma de paisaxismo que queda lonxe do gran Canaletto no que se refire á forma. Mais queda, por que non, cerca do mestre barroco, pola finxida realidade que gravita baixo ámbalas dúas propostas creativas. A paisaxe, esa indómita realidade máis grande que o home e máis apaixonante que a arte mesma.
Román Padín Otero
He publicado este artículo sobre paisajes y naturalezas muertas en el Faro da Cultura. Román

martes, 5 de mayo de 2009

Román, Macuf, David Barro..antes de ayer








En el Macuf, el museo de fenosa en A Coruña, David Barro ha organizado una expo sobre la pintura después de la pintura...ese temazo al que lleva décadas dedicado y sobre el que es una autoridad. Cuadros y postcuadros increíbles, muchos de ellos de la FABS y la RAC, dos colecciones particulares de Galicia. Y festa, lo pasamos bomba...hasta estaba Linda Evangelista! Román












lunes, 4 de mayo de 2009

Román, mis dibujos, homenaje a Braque







He dibujado esta composición en acrílico sobre papel. Aparece una de las folies de Groussay, las capas homenaje a Braque de Yves Saint Laurent de 1988, los zapatos de plataforma inspirados en Ferragamo que todas las casas presentan esta temporada y las caretas de payaso...le dernier crie del erotismo! Todo en lujo, calma y voluptuosidad. Román