viernes, 8 de enero de 2010

Falda & Hombre. Latest changes







El hombre del siglo XXI, está siendo sujeto de grandes cambios, en esta postrimería de la primera década con dos milenios.
Una implacable incorporación en la apariencia e identidad masculna es la de la singularidad indivualista. Aparte de los grandes arquetipos de todos los tiempos como el cuerpo imaginario, el carácter viril, los apasionados y fatales, los honrados y respetables, los amigos particulares, los indolentes y deseados, los asexuados y perfectos, los ambíguos venéreos y las víctimas, aparecen en el siglo XXI "los cosmopolitas curiosos". Unos individuos que conocen el orden de las esferas mundial por vía directa, como un buscador de diamantes en el Congo o por vía indirecta como un viajero sin salir de su calesa, como el Des Esseintes de Huysmans.
El viajero en avión y el viajero en ciber mundo, tienen el saber curioso para acoplar lo más adecuado a su apariencia e identidad. Es una apariencia alejada de orientación sexual y cercana a la incorporación al universo viril de todos aquellos elementos que sirvan para enjaezar a la montura que es, el corcel macho.
El kilt, la falda, era el elemento que parecía siempre más alejado del aquetipo masculino. Hubo en la era moderna, desde siglos atrás el kilt en el vesturario masculino regional irlandés, pero no estaba su uso generalizado a otros universos culturales.
Tras un siglo XIX de diálogo con uniformes, ropas civiles negras y ropas protocolarias de ricos materiales, en el XX se empezó a dialogar con otras fuentes de inspiración, sobre todo del armario de las Islas de Britannia. Los tweeds y los colores del campo inglés para el día y la chaqueta de fumar en materiales lujosos para la noche se impusieron, pero nunca se recurría al kilt.
Entre tanta dualidad, a principios de los años ochenta, un diseñador Jean Paul Gaultier, introdujo un hombre avant la lèttre, con ropa interior de encaje, escotes palabra de honor, espaldas al aire, paillettes y faldas o kilts recuperadas del armario tradicional del país de la Wally.
Gaultier rescató dos arquetipos de virilidad de nicho y los fusionó en una nueva silueta, el "gaultierotte". La camiseta de marino querelleiano y la kilt de conquistador de los lands, se uneron en una recreación para población underground de todo el mundo. La colección de 1985 "Et Dieu créa l´Homme", recogía el new garçon.
Esa moda dentro de la moda, había sido prologomenada por los punks en Londres y por Vivienne Westwood, en diversas colecciones en los setenta últimos y los ochenta. Y se siguió por algunos como Gene Cabaleiro, Yohji Yamamoto y ya en el siglo XXI fue rescatada por Hedi Slimane para Dior.
A mediados de la primera década de los 2000 una exposición en Madrid recogía los "Hombres en Falda", una apuesta un poco homoerótica y ligera del hombre con un estilismo diverso.
El golpe de efecto llegó con Marc Jacobs en torno al 2009, quien tras pasar por una dieta y training de recuperación de masa muscular, ha decidido vestirse como un "macho fucker" y llevar falda, kilt, doctor martins y muñequeras con tatuajes y barba de dos días.
No es baladí la influencia de este creador de tendencias y genial empresario y estilista. En su boutique M se vende una kilt tres cuartos de franela gris con herrajes de cuero. Y en la colección de H&M para el verano 2010 aparece un hombre con falda.
Tras un pregrinaje de invierno, el new kilt aparece en una cadena de tiendas de gran consumo lista para ser elemento del armario del "cosmpolita curioso".
Román Padín





El tango, Todo Lírica


Tango de almas rotas
A linguaxe universal da música atopa no tango, a perfecta simbiose entre unha forma de expresión artística netamente nacional e o seu entendemento internacional. Non se pode pensar na idiosincrasia Arxentina sen o canto do tango, pero tampouco se pode pensar nas músicas populares como xénero, sen nos referir a este canto porteño por excelencia.
De igual xeito que en España a zarzuela é a forma de música popular e culta máis difundida; ou en Portugal é o fado. Na linguaxe musical da Arxentina o tango, é a forma musical popular que ten trocado en música culta. O seu instrumento é xunto á voz, o bandoneón, como ben deixou subliñado para o recordo, o gran compositor da música contemporánea arxentina, o célebre Astor Piazzolla, quen deu un paso adiante para o avalío do tango como música internacional.
Se ben xa era coñecido o tango, como a lingua musical da Arxentina, antes da época de Astor Piazzolla, coas súas composicións pasouse dunha forma musical de faroliño, compadrito e tradición de folclore, a unha forma musical culta. Co catálogo do compositor ampliáronse as posibilidades de entendemento e apreciación do tango, trocando de ser unha forma de expresión musical vinculada ós arquivos populares a ser unha forma de música culta sobre as que músicos de tódalas nacionalidades teñen feito variacións. Unha das súas máis senlleiras creacións, o “Libertango”, conta entre as súas variacións, coa interpretación do violonchelista Yo Yo Ma ou da cantante techno, Grace Jones. O tango con eles ábrese os matices da transnacionalidade.
Ten o tango un contido universal, pois a meirande parte dos poemas que serven de letra ás cancións, tratan do amor. As cousas do amor, cunha grande incidencia no desamor, ocupan as cavilacións dos escritores e poetas que fan tangos. Fan, unha concepción desvencellada, arrebatada, dolorosa, cruel, “arrabalera” do amor que chega moi ben ó público, facendo do tango unha referencia mundial do desamor e o despeito. É linguaxe de porto, canto de malquerido, exabrupto de rexeitado. Sendo o desamor, a representación en negativo do amor, o sentimento que serve de motor da humanidade, non pode sorprender que un vehículo comunicador deste xeito de sentir, teña pasado a ser unha lingua sen patria, un patrimonio de todos. Acontece isto con creacións que superan pola súa excelencia o seu locus de invención inicial. Os frisos do Partenón de Atenas; a Mona Lisa; o Inocencio X de Velázquez, son obras mestras da cultura de occidente que pertencen a todos, abstraídas que foran as súas raíces de nacemento. Coa a música, a máis abstracta das artes acontece dun xeito más sinxelo esa conversión do particular en universal, pois o aire é o que a transmite sen dono ou goberno. E no caso concreto do tango, esa conversión en universal, pasa por ser parte do patrimonio de tódolos que aman. ¡Todo o mundo!
Escribe Jorge Luís Borjes:
“que sólo es tiempo. El tango crea un turbio
pasado irreal que de algún modo es cierto,
el recuerdo imposible de haber muerto
peleando, en una esquina del suburbio”
Como froito do proceso de chegada masiva de inmigrantes, á cidade de Bos Aires, recibiu a capital arxentina, unha choiva de influencias culturais na segunda parte do século XIX e inicios do XX. En poucas décadas a capital pasou de ter un a seis millóns de habitantes. Chegaron xentes de todo o mundo, da propia América e de Europa. Entre outras moitas apartacións ese aluvión de xentes levou ó crisol porteño, un cruce de ritmos, sentimento de desarraigo, narracións da vida na periferia urbana, visións dos portos, e historia de amor que foron semente para o nacemento do tango.
Foi unha forma musical propia de suburbio ou arrabal nos seus inicios, que tiña orixe etimolóxica en voces africanas de reunión de poboación afro para bailar o ritmo do tambor. Un canto que como o “soul” fala das cousas do querer. O instrumento de referencia no tango, o bandoneón ,ten orixes xermanas, e aparece empregado na Arxentina nos prostíbulos e nos arrabales a partir do inicio do século XX.
As melodías de aire español, e mesmo andaluz, aparecen como referente nos primeiros tangos do dezanove. Para os que se acompañaba de orquestriñas de guitarra, violín e frauta. Títulos como “Tomá mate che” do músico español Santiago Ramos ou “El queco” son os primeiros tangos dos que se ten noticia, un xénero que se vai formando progresivamente, coas apartacións de diversas formas musicais e nacionalidades.
Co troco de século o tango chega a París, sendo os mozos da alta sociedade bonaerense, os que levan á cidade europea, os ritmos sinuosos que teñen coñecido nos lugares de diversión bonaerenses. Neses anos comeza a época dourada do tango, un xénero xa consolidado que encontra en Carlos Gardel o seu máximo intérprete e principal difusor. O cantante, compuña el mesmo algunhas das súas cancións e xunta o letrista Alfredo Le Pera, crearon grandes cancións que foron interpretadas polo célebre artista, que tiña os seus inicios no ambiente de arrabal, en toda América e Europa.
Desa época dourada e da voz sen par de Carlos Gardel, é de onde proceden monumentos do xénero como “La cumparsita”, “Caminito”, “El choclo”, ”El día que me quieras”, “Por una cabeza” e outros moitos. Cancións que pasan a ser a mellor posta en escena do desamor, o desengano e o desexo. Tres elementos que como a terra, o fogo e a auga, conforman as esencias da alquimia da vida dende os tempos máis postremeiros do xénero humano. O tango coa súa melodía de dous por catro, ou catro cuartos, as súas letras envolventes se os seus títulos populares, é unha das voces das intermitencias do corazón.
Román Padín Otero

I´ve published este texto sobre el Tango en el libro de mano del festival gallego de música, Todo Lírica....Román

Vivica Genaux, todo lírica





Vivica Genaux dió un recital dentro del ciclo Todo Lírica. Cantó canciones de Manuel García, de su hija Pauline Viardot, Serrano, Chueca y Jiménez (gitana preciosa, aprender a sisar y la tarántula), Federico Ricci, Mediavilla y Rossini. Del maestro de Pésaro, interpretó la cantata "Giovanna d´Arco", obra con la que se reinauguró ese teatro Principal de Santiago hace 20 años, en la voz de la divina Teresa Berganza. Vivica la interpretó de forma monumental. Luego el aria de la Cenicienta y algunos bis de Manuel García y musical americano. Una cantante esplendente, bella y elegante. Apareció con un sastre tipo YSL con camisa de chorreras y plumas, que luego combinó con una falda princesa y un mantón bermellón para las canciones de zarzuela. Fue una maravilla..to be followed!!...Román

Vivica Genaux, canta

Xoan Anleo, en Ad Hoc






Xoan Anleo, expone en Galería Ad Hoc. Una pieza en tres proyecciones que hace variaciones sobre el sentimiento del viajero en el amniótico entorno de la habitación del hotel y la relación de curiosa sensualidad que se crea con los personajes desconocidos que coinciden en los edificios de alquiler por habitaciones. Una flaneurie romántica, como la de Huyssmans, en la que el viajero se traslada sin salir de la diligencia...Román





martes, 5 de enero de 2010

Mis dibujos 2 010

Román Padín; acrílico sobre papel; 57x75cms, 2010

lunes, 4 de enero de 2010

Charles Ledray, Men´s Suits




Charles Ledray, hace esta recreación del vestuario masculino con objetos encontrados intervenidos. Todo está reducido a escala...all back to Ken´s World!...Román



domingo, 3 de enero de 2010

Mis dibujos 1 010

Román Padín, acrílico s papel; 57x75 cms, 2010

Maxxi Roma



El Maxxi de Roma y un survey de su colección, piezas de Francesco Vezzoli y Anish Kapoor...


sábado, 2 de enero de 2010

Composterra Rugby Store

En Fonte de San Antonio en Santiago de Compostela, frente a la iglesia de San Martiño Pinario, está la Composterra Rugby Store. Es una tienda genial, todos los garments para rugby que te imagines, desde kilts, a ropa interior ultra resistente, pasando por polos, cazadoras y otras excelencias...go for it..MELÉE!!!..Román
www.composterra.com